P O R A N E K     W I E L K A N O C N Y
SCENARIUSZ PRZEDSTAWIENIA

Scena I
Osoby: narrator, Piłat, Żyd I, Żyd II 
W głębi widać krzyż, z którego zdjęto ciało Jezusa. Obok otwartego grobu, na ziemi złożono ciało Skazańca, które tuliła Matka Boleściwa. Niewiasty, Nikodem oraz Józef z Arymatei przygotowują Jezusa do złożenia do grobu.

Narrator:
Ciało Jezusa zostałoby wrzucone do wspólnego grobu, jak to się działo z ciałami skazanych na śmierć, gdyby nie wstawiennictwo niejakiego Józefa z Arymatei.
Był on prawdopodobnie członkiem Sanhedrynu. Poznał on Jezusa i był pod Jego wrażeniem. Ukrył swój podziw ze strachu przed Żydami, ale ukrzyżowanie wydało mu się czynem niesprawiedliwym i okrutnym, teraz więc chciał coś uczynić dla Jezusa.
Miał on pusty grobowiec, w ogrodzie niedaleko Golgoty. Udał się do Piłata i poprosił go o pozwolenie na pochowanie tam Jezusa.
Piłat zgodził się. Spotkanie z Jezusem, proces, skazanie, bardziej go przejęło, niż to okazywał. Jego żona nie przestawała płakać, odkąd Człowiek ten został skazany.
Chciał o Nim zapomnieć i położyć kres temu wydarzeniu, które wywołało w nim niepokój i smutek.
Józefowi pomagały w tym miłosiernym uczynku świątobliwe niewiasty oraz Nikodem, kolejny członek Sanhedrynu, równie bogaty i znany. 
Zdjęli to biedne Ciało z krzyża, następnie namaścili Je cennymi wonnościami.
Jezus był cały w ranach, siniakach, zakrzepłej krwi. Zawinęli Jezusa w białe płótno. Grób zamknęli olbrzymim kamieniem.
Tymczasem niektórzy Judejczycy, obawiając się zmartwychwstania Jezusa, które parokrotnie przepowiadał, udali się do Piłata, przedstawiając mu swe wątpliwości.
Żyd I
– Rozkaż ustawić straże przed grobem.
Żyd II
– Jego przyjaciołom może przyjść do głowy zamiar wykradzenia ciała, aby wszyscy uwierzyli, że zmartwychwstał. 
Piłat:
– Czy nigdy nie przestaną prześladować tego Człowieka?
– Róbcie, co chcecie. Macie chyba swoje straże. Rozkażcie im, co chcecie.

(Żydzi odchodzą. Straże stają przed grobem)
Narrator:
Ale obecność straży okazała się nieskuteczna: cud, który Jezus przepowiedział, i tak się dokonał. 
(gaśnie światło)

Scena II
Osoby: narrator, Człowiek, Maria Magdalena.
W tle otwarty grób, płótna i chusty przed grobem. W stronę grobu idzie bardzo smutna, zamyślona Maria Magdalena. Apostołowie rozproszeni.
Narrator: 
Kto by przypuszczał, że nawet uczniowie Jezusa zwątpią w swego Nauczyciela. Byli rozczarowani, przerażeni, rozproszyli się po różnych miejscach. Szczególnie zaś apostołów ogarnął przeraźliwy smutek. Choć nie potrafili okazać Jezusowi swojej miłości, umierając zabrał On ze sobą cząstkę ich serc. Minął jakiś czas, który wydawał się im nieskończenie długi.
Trzeciego dnia o świcie Maria Magdalena udała się do grobu.
Jezus był dla niej wspaniałomyślny i bardzo Go kochała. Odwiedzić Jego grób, uklęknąć obok, to tak jakby przy nim być. Podeszła do grobowca i aż ze strachu krzyknęła.
Maria Magdalena:
– Nie!
Narrator:
Olbrzymi kamień, który zamykał grobowiec, był odsunięty. Na ziemi leżały bandaże i prześcieradło, którym Jezus był owinięty, grób zaś był pusty. 
Maria Magdalena z przerażeniem myślała, że ktoś wykradł ciało Nauczyciela.
Maria Magdalena:
– Nie pozwalają nam nawet zapłakać nad Nim! 
(rozpaczała, biegnąc, by zawiadomić uczniów o tym, co się stało)
– Grób jest pusty! Nie ma już Jezusa w grobie! (krzyknęła) 
Narrator:
Apostołowie pobiegli do grobu i sami naocznie stwierdzili zniknięcie ciała Jezusa. Ich serca, podobnie jak ten grobowiec, były puste. Nikt z nich nie pamiętał obietnicy Jezusa, że zmartwychwstanie. Ich wiara była tak mała, że nie potrafili uwierzyć w tak wielki cud.
Maria Magdalena znów została sama. Patrzyła na pusty grób i przypominała sobie, jak masowała balsamem stopy Nauczyciela. Tęsknota za Nim sprawiła, że zaczęła płakać.
Lecz oto nagle pojawił się Człowiek.
Człowiek:
– Czemu płaczesz ?
Maria Magdalena: (Uniosła twarz i spojrzała na Niego)
– Zabrali ciało Pana naszego. (Człowiek nie rzekł nic) 
– Ty to zrobiłeś? Błagam cię, powiedz, gdzie Go ukryłeś, tak bym mogła Go na powrót tu przynieść.
Człowiek :
– Mario!
Maria Magdalena: (Jakby ją piorun poraził) 
– To jest głos Jezusa, Jego niezapomniany głos przepełniony miłością. 
– Nauczycielu!
(Wyciągnęła do Niego ręce. Jezus uśmiechnął się do niej)
Człowiek :
– Nie zatrzymuj mnie Mario. Biegnij lepiej do mych braci i powiedz, że Mnie widziałaś. Nie jestem już wśród umarłych. 
(Maria pobiegła, śmiejąc się z radości)
Maria Magdalena :
– Widziałam Pana (krzyczała)
– Powrócił!
Narrator :
Uczniowie słysząc, co mówi, patrzyli na nią w osłupieniu i z niedowierzaniem.
Marii było wszystko jedno, czy jej uwierzą. Widziała Jezusa, naprawdę Go widziała. Jego kochające oczy błyszczały, przepełnione radością. 
(gaśnie światło)
Scena III
Osoby: narrator, apostołowie, Nauczyciel, uczniowie.
Apostołowie idą do Galilei, gdzie na górze oczekuje ich Nauczyciel.

Narrator:
Spotkanie ze zmartwychwstałym Jezusem zmieniło serca apostołów.
Przedtem byli słabi, teraz stali się silni, napełnieni wiarą; przedtem byli nieczuli i egoistyczni – teraz stali się miłosierni. Gotowi byli poświęcić nawet życie za Jezusa.
Tym zupełnie nowym ludziom Jezus rzekł, że będzie na nich czekał w Galilei
Z jakim wzruszeniem powracali teraz do tych pełnych wspomnień miejsc!
Jezus oczekiwał ich na górze, na której się z nimi wcześniej umówił.
Ujrzał Go jeden z nich choć byli jeszcze daleko.
Uczeń I 
– Oto i On! Nasz Nauczyciel!
Uczniowie inni: (przekrzykując się wzajemni ) 
– To On! To on!
– Czeka na nas! (radowali się)
Narrator:
Pobiegli do Niego, uszczęśliwieni jak dzieci, niecierpliwi, by znaleźć się jak najszybciej obok Niego. Tak bardzo się za Nim stęsknili.
Jezus spoglądał na nich z dumą. Nareszcie wydorośleli, nie będą się już kłócić o to, który z nich jest ważniejszy czy bardziej kochany. Teraz już by Go nie opuścili. Spojrzał czule na Piotra, który choć był zasapany, nie zwolnił biegu. Nie wyparłby się Go następnym razem. Biedny Piotr! Zdrada, jakiej się dopuścił tej koszmarnej nocy, zadała mu samemu więcej cierpień, niż przysporzył ich Jezusowi.
Dobiegli wreszcie. Jezus bacznie im się przyjrzał, każdemu po kolei. 
Byli dumni, zdecydowani, odpowiedzialni, sprawiedliwi, miłosierni i silni. Takim mógł powierzyć swój Kościół. Mieli dość silne ramiona, by udźwignąć cierpienia, jakich dostarczy im miłość do Niego.
Stanął pośród nich niczym pasterz pośród stada.
Nauczyciel :
– Daną mam wszelką władzę w niebie i na ziemi. W imię tej władzy mówię wam, byście szli na cały świat i nauczali wszystkich ludzi, a także chrzcili ich w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Narrator :
Jezus uściskał ich po kolei, uśmiechnął się do każdego. Ten uścisk i uśmiech zachowali w sercach na zawsze niczym wieczny dar.
Nauczyciel :
– Będę z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.
Narrator:
Oni zaś poczuli się uspokojeni, silni, niezwyciężeni, pełni wiary i miłosierdzia. 
Teraz już Jezus był z nimi wszędzie. 
KONIEC